ஒரு கவிதை

[In Brazil, I was not feeling well so went to the public hospital. It is a remarkable institution of Brazil’s social democratic period, but generationally underfunded, staffed by angelic people, and with doors that open widely to a society that collapses with inequality. This poem is a scream in the dark for more public health care funding, and for more social care that helps us properly transcend the agonies that live in our streets]

Candido Portinari, Criança Morta, 1944

São Paulo has been raining all day,
the patient rain that alters stone;
I read a novel while the grey
makes every window seem alone.

My notebook swells with explanations:
profit, empire, class and war,
small arrows joining devastations
to what I think their causes are.

I have a theory for the hunger,
another for the price of bread;
I underline the world with anger
while rain keeps falling overhead.

Then at the public hospital
the theories lose their polished shoes;
rain follows through the sliding doors
with those who cannot choose.

A trans kid, beaten, drugged and shaking,
her lovely face already old;
a homeless man, his wet coat making
a little country of the cold.

A woman argues with a heaven
whose gods have hidden in the wall;
someone has not slept since seven,
someone has no home at all.

The harshly poor sit without speaking,
each holding papers, blood, or pain,
not quite for cure, perhaps not seeking
much more than kindness from the rain.

I close my notebook. All my arrows
have suddenly become obscene.
No diagram contains these sorrows,
no footnote keeps a body clean.

The nurse calls names. We move by inches.
The fluorescent heavens hum.
A trolley rattles. Someone flinches.
Someone asks if death will come.

Then, with bureaucratic precision,
as though the joke were quite routine,
the nurse announces her decision:
‘Apocalypse’. A man is seen.

He rises slowly from his chair.
No trumpets sound. No horsemen ride.
The rain continues everywhere.
A cleaner mops the floor beside.

Because I come from India,
where endings have a different art:
the universe is less a period
than something breathing at the heart.

I was not raised to fear a sentence
passed once and finally from above,
one Judgment Day, one last repentance,
one gate dividing wrath from love.

The world can end for one at midnight,
for one beneath a bridge at three;
but dawn arrives in its thin light,
and charges life another fee.

So let Apocalypse keep waiting.
His number has not yet been called.
Outside, the rain is renovating
the ruined city, wall by wall.

And I reopen my wet notebook,
though theories cannot make us whole;
this life will certainly not be the last –
we have to build the world a soul.

பேரழிவு

ஒரு கவிதை

விஜய் பிரசாத்

செப் 19, 2026

இது கூகுல் மூலம் மொழியாக்கப்பட்டது. 

இந்த சப்ஸ்டாக் வாசகர்களின் ஆதரவுடன் இயங்குகிறது. புதிய பதிவுகளைப் பெறவும், எனது பணிக்கு ஆதரவளிக்கவும், இலவச அல்லது கட்டணச் சந்தாதாரராக ஆவதைக் கருத்தில் கொள்ளுங்கள்.

சந்தா செலுத்துங்கள்

[பிரேசிலில், எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால் அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். அது பிரேசிலின் சமூக ஜனநாயகக் காலத்தின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிறுவனம், ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாகப் போதிய நிதி ஒதுக்கப்படாதது, தேவதைகளைப் போன்ற பணியாளர்களால் ஆனது, மற்றும் சமத்துவமின்மையால் சரிந்து விழும் ஒரு சமூகத்திற்கு அதன் கதவுகள் அகலமாகத் திறக்கின்றன. இந்தக் கவிதை, பொது சுகாதாரத்திற்கு அதிக நிதி ஒதுக்கீடு கோரியும், நமது தெருக்களில் வாழும் வேதனைகளை நாம் சரியாகக் கடந்து செல்ல உதவும் அதிக சமூகப் பராமரிப்புக்காகவும் இருளில் எழுப்பப்படும் ஒரு கூக்குரல்.]

காண்டிடோ போர்டினாரி, க்ரியான்சா மோர்டா, 1944

சாவோ பாலோவில் நாள் முழுவதும் மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது,

கற்களையே மாற்றும் அந்தப் பொறுமையான மழை;

அந்தச் சாம்பல் நிறம்

ஒவ்வொரு ஜன்னலையும் தனிமையாகத் தோன்றச் செய்யும்போது நான் ஒரு நாவலைப் படிக்கிறேன்.

என் குறிப்பேடு விளக்கங்களால் நிரம்பி வழிகிறது:

லாபம், பேரரசு, வர்க்கம் மற்றும் போர்,

பேரழிவுகளை இணைக்கும் சிறு அம்புக்குறிகள்,

அவற்றின் காரணங்கள் என நான் கருதுபவற்றுடன்.

பசிக்கு என்னிடம் ஒரு கோட்பாடு உள்ளது,

ரொட்டியின் விலைக்கு இன்னொன்று;

தலைக்கு மேல் மழை தொடர்ந்து பெய்துகொண்டிருக்க,

நான் கோபத்துடன் உலகை அடிக்கோடிடுகிறேன்.

பின்னர் அரசு மருத்துவமனையில்,

கோட்பாடுகள் தங்கள் பளபளப்பான காலணிகளை இழக்கின்றன;

தேர்வு செய்ய முடியாதவர்களுடன்,

நகரும் கதவுகள் வழியே மழை பின்தொடர்கிறது.

அடிபட்டு, போதை மருந்து கொடுக்கப்பட்டு, நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு திருநங்கைச் சிறுமி,

அவளது அழகான முகம் ஏற்கெனவே முதுமையடைந்துவிட்டது;

வீடற்ற ஒரு மனிதன், அவனது ஈரமான மேலங்கி,

குளிரை ஒரு சிறு நாடாக மாற்றுகிறது.

சுவரில் ஒளிந்துகொண்ட தெய்வங்களைக் கொண்ட ஒரு சொர்க்கத்துடன் ஒரு பெண் வாதிடுகிறாள்;

ஏழு மணியிலிருந்து யாரோ ஒருவர் உறங்கவில்லை,

யாருக்கோ வீடே இல்லை.

கடுமையாக வறியவர்கள் பேசாமல் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்,

ஒவ்வொருவரும் காகிதங்களையோ, இரத்தத்தையோ, அல்லது வலியையோ கையில் ஏந்தியபடி,

முழுமையாகக் குணமடைவதற்காக அல்ல, ஒருவேளை தேடாமலும் இருக்கலாம்,

மழையிடமிருந்து கிடைக்கும் கருணையைத் தவிர.

நான் என் குறிப்பேட்டை மூடுகிறேன். என் அம்புகள் அனைத்தும்

திடீரென்று அருவருப்பானவையாகிவிட்டன.

இந்தத் துயரங்களை எந்த வரைபடமும் அடக்கவில்லை,

எந்த அடிக்குறிப்பும் ஒரு உடலைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கவில்லை.

செவிலியர் பெயர்களைச் சொல்லி அழைக்கிறார். நாங்கள் அங்குல அங்குலமாக நகர்கிறோம்.

ஒளிரும் வானம் ரீங்காரமிடுகிறது.

ஒரு தள்ளுவண்டி சலசலக்கிறது. யாரோ ஒருவர் திடுக்கிடுகிறார்.

மரணம் வருமா என்று யாரோ ஒருவர் கேட்கிறார்.

பிறகு, அதிகாரத்துவத் துல்லியத்துடன்,

அந்த வேடிக்கை ஒரு வழக்கமான நிகழ்வு என்பது போல,

செவிலி தனது முடிவை அறிவிக்கிறாள்:

‘அபோகாலிப்ஸ்’ (உலக முடிவு). ஒரு மனிதன் தெரிகிறான்.

அவன் மெல்லத் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுகிறான்.

எக்காளங்கள் முழங்கவில்லை; குதிரைவீரர்கள் வரவில்லை.

எங்கும் மழை தொடர்ந்து பெய்கிறது.

அருகில் ஒரு துப்புரவுப் பணியாளர் தரையைத் துடைக்கிறார்.

நான் இந்தியாவிலிருந்து வந்தவன் என்பதால்,

அங்கு முடிவுகள் வேறொரு கலைத்தன்மையைக் கொண்டவை:

அண்டம் என்பது ஒரு முற்றுப்புள்ளி அல்ல,

மாறாக, இதயத்தில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு உயிர்.

மேலிருந்து ஒருமுறை மற்றும் இறுதியாக விதிக்கப்படும்

தீர்ப்பையோ, ஒரு தீர்ப்பு நாளையோ, ஒரு கடைசி மனமாற்றத்தையோ,

கோபத்தையும் அன்பையும் பிரிக்கும் ஒரு வாசலையோ கண்டு

அஞ்சும் வகையில் நான் வளர்க்கப்படவில்லை.

ஒருவருக்கு நள்ளிரவில் உலகம் முடிவுக்கு வரலாம்,

மற்றொருவருக்குப் பாலத்தின் அடியில் அதிகாலை மூன்றில் முடியலாம்;

ஆனால் மெல்லிய ஒளியுடன் விடியல் வருகிறது,

வாழ்க்கையிடம் மீண்டும் ஒரு கட்டணத்தைக் கோருகிறது.

எனவே, அந்த ‘உலக முடிவு’ காத்திருக்கட்டும்.

அவனுக்கான எண் இன்னும் அழைக்கப்படவில்லை.

வெளியே, மழை அந்தச் சிதைந்த நகரத்தை

சுவர் சுவராகப் புதுப்பித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

நானும் என் நனைந்த குறிப்பேட்டை மீண்டும் திறக்கிறேன்,

கோட்பாடுகள் நம்மை முழுமையாக்க முடியாது என்றாலும்;

நிச்சயமாக இதுவே கடைசி வாழ்க்கை அல்ல –

நாம் இந்த உலகத்திற்கு ஒரு ஆன்மாவை உருவாக்க வேண்டும்.